Waarom Lijn en Letter?
Lieve jij,
Sommige dingen ontstaan langzaam.
Of beter gezegd, ze groeien.
Traag, stil, en precies op tijd.
Toen ik moeder werd, veranderde alles.
Een cliché misschien, maar o, wat is het waar.
Ik ging anders kijken.
Naar de wereld.
Naar mijn kinderen.
Maar ook naar mezelf.
Ik dacht terug aan vroeger.
Aan hoe ik me voelde, wat ik nodig had,
en wat ik vaak inslikte.
Altijd vrolijk, altijd ‘normaal’, niet ‘moeilijk’ willen zijn.
Maar ergens onderweg raakte ik mezelf kwijt,
wat ik voelde en wilde.
En toch, wat bleef,
was de kracht van taal en teken.
Gedichten die ik schreef,
waarin stond wat ik nooit hardop zei.
Beelden waarin ik mezelf een beetje terugvond.
Zinnen die bleven hangen.
Daarom begon ik Lijn en Letter.
Omdat ik voelde: dit wil ik doorgeven.
Aan mijn kinderen.
En aan ieder kind dat zich weleens afvraagt:
“Ben ik goed genoeg?”
Zodat ze zich gezien voelen. Gesteund.
En weten: er is niets mis met voelen.
Je hoeft je niet te verstoppen om erbij te horen.
Kinderen groeien met verhalen.
Ze krijgen de ruimte om te voelen, te denken en zichzelf te ontdekken.
Om vragen te stellen, en het gesprek aan te gaan.
Die ruimte ontstaat wanneer taal en beeld elkaar raken.
De lijn én de letter.
Als die twee samenkomen, gebeurt er iets bijzonders.
Omdat verhalen kunnen troosten.
Omdat tekeningen kunnen spiegelen.
En omdat je soms pas durft te zeggen wat je voelt,
als iemand anders het zachtjes voor je uitspreekt.
Sindsdien blijven de verhalen komen.
Mijn notities staan vol.
Twintig ideeën, misschien wel meer.
Maar ik neem de tijd.
Eén voor één. Rustig aan.
Want elk verhaal verdient ruimte.
Mijn moeder zei het altijd al.
Of nee, ze zong het zelfs, steeds opnieuw:
“Je bent precies zo goed zoals je bent.”
En misschien luisterde ik toen niet echt.
Maar ik onthield het wel.
Dus als jij het nu even niet gelooft:
blijf dan vooral nog even hangen.
Ik heb wat verhalen voor je.
Liefs,
Heleen